Teveel is er daar ééntje van. Teveel wordt enkel gebruikt als zelfstandig naamwoord, niet als bijwoord, adjectief of wat dan ook (dat is te veel). Te veel wordt nog te veel als teveel geschreven. Dat wordt me soms te veel.

Ik weet dat dat laatste een beetje flauw was. Maar taalkundige grapjes zijn dan ook per definitie nooit grappig, daar moeten we dan maar mee leven.

Idem voor de zin “alle gekheid op een stokje” in spreektaal. Wie zegt dat nu? Ik heb dat altijd al een rare zin gevonden. Als kind wist ik al dat gekheid een abstract begrip is en dus onmogelijk op een stokje geplaatst kan worden. Mijn visuele voorstelling van deze uitdrukking klopte dus niet, en daar kan ik niet zo goed tegen.

Een topper ook: sowieso. Hoe kan een woord dat ocharme 7 lettertjes telt zo veel variaties hebben? Zo zag ik al zowiezo, zowizo, sowiso, zowieso, zo ie zo, soieso,… *gruwel*

Iets anders zijn verkeerd gebruikte aanhalingstekens. Maar die worden al uitvoerig beschreven op deze blog, wat een beetje een spijtige zaak is. En dit alleen maar omdat ik er zelf niet opgekomen ben. Misschien moet ik maar eens goed rondkijken en een apart rubriekje hiervoor aanmaken?

Punctuatie, of het ontbreken ervan, is ook een standaardergernis. Zijn zulke zinnen en hiermee bedoel ik dan deze zin waarin ik nu een bijzinnetje aanmaak zonder een komma te gebruiken niet wat moeilijk te begrijpen of hebben jullie of moet ik zeggen jij want zo’n massaal groot lezersaantal heb ik ook weer niet er geen problemen mee? You’ve got my point, denk ik.

Onderschat het niet, punctuatie. Het kan een verschil maken. “Let’s eat, grandma!” or “Let’s eat grandma!”… Punctuation saves lives.

Ik hoop dat ik niet de enige ziel hier in het Nederlandssprekende gebied ben die taalergernissen heeft. Ik vermoed van niet toch. Als u er ook hebt, kom er dan gerust voor uit.

Een blokperiode is afmattend voor studenten, dat begrijp ik. Wat ik echter niet begrijp is dat hij elk vak meedoet (waardoor hij een hele zware tweede zit heeft) zonder dat hij zich er écht op toelegt. Hij studeert alles halvelings, waardoor zijn kans op slagen volgens mij nihil is. Misschien één vak, met wat geluk.

Wat ik bedoel: “Nee, het examen vandaag ging niet zo goed. Maar ik was de eerste helft van m’n cursus vergeten, dus ja…”

Met de nodige telefoontjes/kopietjes of iemand die het boek wil nabrengen, valt dat toch op te lossen?

“Ja, allez, ik dacht: Als ik het tweede deel leer, zal het wel gaan”

Zucht.

Of ook: “Gisteren? Nee, dat examen lukte ook niet. Maar ik was even vergeten dat we nog een handboek moesten studeren ook. En een termenlijst van 40 blz. Toen ik dat zag, heb ik maar opgegeven.”

Wat heb jij in godsnaam in juni gedaan? Toen moest je dat examen toch ook afleggen?

“Niet veel… (glimlachje) maar toen ik opgegeven had, was ik al begonnen voor het vak van vandaag. Maar helaas…”

Everywoman zei: “Ah.”
Everywoman dacht: “En je hebt niet gemerkt, zo tijdens het studeren, dat je de helft van de cursus niet bij je had? Liar.”

Bent wil leraar worden. Ik zie het absoluut niet in hem; hij is niet charismatisch, kan slecht mondeling iets overbrengen en is de loomste persoon die ik ken (zowel in zijn praten als zijn handelingen). Leerlingen zullen niet aan zijn lippen hangen maar verveeld tekeningetjes krassen in hun tafeltjes.

De tragiek van de situatie is dat dit gewoon Bents karakter is. Er hangt een tristesse over hem, die hij altijd zal meedragen, vrees ik. En dan vraag ik me af of hij (en indien ja: wat) later iets zal bereiken. Ik zou leerkracht al in zijn plaats willen elimineren maar hij moet dat natuurlijk zelf ondervinden… Of het roer omgooien natuurlijk.

Ikzelf eet vlees. De hoofdreden hiervoor is omdat ik het graag eet. Ook omdat vlees iets vanzelfsprekends geworden is. Ik associeer een mals biefstukje op mijn bord niet met loeiende wezens in de wei. Ik hou van dieren en toch eet ik vlees, zonder schroom. Ik besef dat dit tegenstrijdig lijkt, maar ik denk dat veel mensen zich hierin kunnen vinden.

Vegetarisch eten doe ik niet, omdat ik het vlees te lekker vind. Omdat ik niet geloof dat mijn luttele bijdrage veel impact heeft op het sterftecijfer van dieren. En daarbij komt dan nog eens dat vegetarisch eten geen optie is voor mij, omdat ik (zoals Daan!) redelijk selectief eet. Gelukkig nu niet meer zo selectief als vroeger… Maar dat is een ander verhaal.

Of ik dieren zou eten als ze konden praten… Ik ben er vrij zeker van van niet eigenlijk. Ik eet ook geen mensen. En als een koe me zou smeken hem niet op te eten, ik zou het niet doen. Ik zou het vlees dan veel bewuster verbinden met dat beestje, met het emotionele aspect erbij.

Dit zet me wel aan het denken. Misschien is af en toe vegetarisch eten toch niet zo’n slecht idee? Eén dag per week bijvoorbeeld. Op mijn ecologische voetafdruk zal het wel een gunstige invloed hebben. En wie weet heb ik mijn dagelijkse portie vlees toch niet zo hard nodig als ik denk?

Het kwam allemaal neer op: ”Ik wil een tattoo latten zetten en zoek de naam X in Chinese tekens.” 

En een beetje concreter (zonder de censuur van fouten tegen het Nederlands) zou het in mijn geval zoiets zijn: “Halo, ik wil een tatou laten zetten van mijn vis hij betekend veel voor mij hij heet EVERYFISH wat is dit in chinese tekens? of nee japans daag EVERYWOMAN”

Oké, dat er ergens wel één persoontje is die het verschil tussen een weblog en een forum over tattoos/Chinese tekens niet kent, kan ik nog begrijpen. Maar er stonden echt honderden reacties, menen die mensen dat nu echt? Denken ze allemaal hun naam opgestuurd te krijgen? En hoe? Via een postduif misschien? Of hun e-mailadres van de eerste keer gokken?

En dan besef je maar weer eens hoe groot de impact van het internet is.

Wat ik eventueel wel nog kan herlezen zijn de tientallen schriftjes waarin ik schreef. Of liever begon, want geen enkel schriftje is volgeschreven. Talloze ideeën maar een gebrek aan discipline veronderstel ik. Ook hadden al deze schriftjes hun eigen functie. Gedichten? Tekeningen met tekstjes? Dagboek? Been there, done that.

Op 12-jarige leeftijd hield ik een dagboek bij waarin ik de afgelopen dag beschreef in één zin. Dat resulteerde in dag waarop oma kwam, of dag van het lekkere frambozenijsje. Toen ik dat boekje opzij legde, maakte ik tijdschriften. Samen met een vriendin zocht ik een naam en we benoemden onszelf tot redactie. Hierna begon ik aan een jeugdboek maar raakte niet verder dan de derde pagina.

Ook onnozelere dingen, zoals een spelletjesboek, kookschriftje of een alle-personen-waarop-ik-verliefd-ben-geweestboekje (leuk om te herlezen een paar jaar later). Een boekje veranderde ook wel eens van functie, nadat de 4 pagina’s van het vorige geweldige idee eruit gescheurd werden, wegens geen succes.

En dat blijft, die schriftjes. Momenteel heb ik er ééntje voor recepten. Ook heb ik een agenda, het enige boekje dat ik (bijna) altijd bij me heb. Tevens ook het enige dat ik blijf gebruiken. Of mijn nieuwste boekje: ‘Inspiratie voor blogs’ . Zou dat volgeschreven raken?

Dit weblog begint als een experiment, om bovenstaande dingen te testen.

Mijn leeftijd, nationaliteit, woonplaats, beroep, studies, status of naam doen er niet toe. Misschien ben ik wel je buurvrouw, de vrouw in de winkel, de vrouw in de trein.

Ik ben me ervan bewust dat ik zal elimineren wat ik schrijf. Ik kan bijvoorbeeld niet schrijven dat ik een relatie heb, want dat zou uitsluiten dat ik single ben. En dan kan ik niet meer elke vrouw zijn.

Zal ik stilvallen? Word ik genoodzaakt om wat meer over mezelf te vertellen? Zal ik mezelf verraden? Geen idee. Dit weblog zal het uitwijzen.